– Едзь куды хочаш, дуркаватая!!! – выйшаў з машыны, моцна ляпнуўшы дзверцамі.
Бажэна, хліпаючы носам, перабралася за руль, завяла матор. Хлопец падбег, расчыніў дзверцы.
– Далёка сабралася?
– Дзе цябе няма!
– Вось як мы загаварылі? Валі-валі, толькі ж машыну паб’еш! – адсунуў яе, усаджваючыся.
– Дык табе толькі машыны шкада? А калі б са мною што здарылася? – плакала Бажэна. – Калі б я паехала?
– Ты б магла, шаляніца!
– I ты б ні кропелькі не шкадаваў?.. Ты са мной не размаўляеш?.. Можа, я табе і не патрэбная?
Зайшлі ў кватэру. Вінусь адразу ж пайшоў рабіць каву. Бажэна, плачучы, пачала збіраць свае рэчы ў сумку. Хлопец паставіў кубачкі ля камп’ютара, прысеў, адсёрбваючы.
– Што, татка ды мамка загадалі вяртацца дадому? – здзекліва запытаўся.
Бажэна адно ўсхліпвала.
– Праўду кажуць, што ў жанчын дзве звіліны. Адна – як бы хутчэй у замужжа, а другая – паміж ног!
– Шукай сабе з большай колькасцю звілінаў! А можа, табе ўвогуле лепей з адной – паміж ног! Я чытала твой раман! Там пра гэтую, чорную! Я бачыла, ты ноччу пішаш, смакуеш, а раніцай – сціраеш! I гэтак кожны дзень! На шостай старонцы! Я зразумела! Ты не хочаш дапісваць! Не хочаш!!!
Вінусь, так нечакана выкрыты, сумеўся:
– Ты падглядала за мною? Ты? Як ты магла! Ты спала, такая безабаронная… А ты… падглядала. Я верыў… Думаў, ты не такая…
Бажэна раптам перастала збірацца, зразумеўшы: калі сыдзе зараз – больш не вернецца ніколі. Яна стомлена прысела на канапу.
– Ну… прабач, чуеш? – вінавата прашаптала. Яна раптам адчула боль. Не ўласны. Ягоны. Прыкрасць ад расчаравання.
«Ну навошта я сказала? Што рабіць? Быццам груган сядзіць унутры! Быццам каркнуў на ўсю гругановую пельку! Ён жа стварае! Яму цяжка даецца. Мо захоўвае напісаныя часткі ў іншым файле. Як я магла! Не пачакаць! Не выканаць адзінай просьбы: па-ча-каць!»
Дзяўчына ахапіла голаў рукамі. Рэзка ўсхапілася, абняла ягоныя калені:
– Прабач, даруй! Толькі не праганяй мяне! Я буду чакаць колькі трэба! Я ведаю, што ўжо абяцала! Прабач, я не буду больш!
– Дзіцячы садок, – пасміхнуўся Вінусь. – Я-я-я бо-ольш не-е бу-у-ду! – перадражніў. – Мне цяпер усё адно. Я думаў, сустрэў незямное стварэнне. Аднак ад бабскіх закідаў нікуды не падзенешся… – крадком назіраў за Бажэнай.
Тая плакала, горка і бездапаможна.
Падняўся, пачаў хадзіць па пакоі:
– Думаеш, ты першая прыгажуня? Ды ты ж растлусцела! Кантрольны кавалак белага шакаладу – і ўсё! Фігура страчаная назаўсёды!
– Гэта няпраўда, – шаптала, – ты проста злосны на мяне, вось і кажаш…
– Ты ж ногі голіш!
– Усе голяць, – яшчэ цішэй прашаптала.
– Па ўсёй кватэры твае даўгія валасы! Хоць бы які сродак купіла ад выпадзення!
– Давай, абражай мяне! Не гані толькі… Не адпрэчвай… – з неміргаючых вачэй цурком цяклі слёзы.
– Мазахістка! – кінуў Вінусь, закурваючы, злосна шпурнуў запальнічку, адклаў цыгарэту на край попельніцы ды пайшоў у ванную.
Дзяўчына, дастаўшы з кішэні паперчыну, хуценька разгарнула яе ды ўсыпала змесціва ў кубачак з каваю, нешта прашаптаўшы. Паспешліва змяла паперку ды ўсунула назад у кішэню. Бажэна пасміхнулася, бы дзіця, якому далі жаданую цацку, не хочучы ведаць ды і не разумеючы яе сапраўднага кошту. Яна ціха зачыніла за сабой дзверы ў кватэру.
Вінусь сеў было працаваць, аднак не было ніводнай думкі. Толькі ў файле «Задумкі» пабачыў, а мо падалося, што чырвоных радкоў стала значна больш, чым чорных. Ён нібыта не паспеў яшчэ выкарыстаць столькі матэрыялу…
Вярнулася Бажэна, загадкава пасміхаючыся, з поўным пакетам нечага шаматлівага.
– Выйдзі, калі ласка, на кухню. У мяне сюрпрыз!
Вінусь абыякава падпарадкаваўся. Ён сядзеў і думаў, як бы знайсці тую дзіўную чорную дзяўчыну-рыбіну. Ён ужо неаднойчы спрабаваў адшукаць той дом ды пад’езд. Аднак… Вядома ж, можна было б патэлефанаваць Анатолю ды спытацца. Але чамусьці думалася, што ўсё павінна адбыцца само па сабе. Яны павінны знайсціся ў гэтым вялікім горадзе. Раптам. Нечакана.
– Ві-інусь! – перарвала Бажэна ягоныя мары.
Хлопец выйшаў у вітальню. Пад нагамі ляжаў жоўты кляновы лісцік. Падняў яго. «Я чакаю цябе» – прачытаў чырвоныя літары на залацістым шурпатым лісце. З цікаўнасцю расчыніў дзверы ў пакой. Свечкі асвятлялі вытачанае смуглявае аголенае цела Бажэны сярод рознакаляровай восеньскай лістоты на канапе. У яе ільняных валасах быў заколаты ярка-лімонны кляновы ліст – быццам карона. На сакавітых, напаўраскрытых вуснах была ганарлівая ўсмешка. Яна была сапраўднай Паннай Восенню. Вінусь прысеў побач у лісце. Ягоны развітальны пах і яе водар ап’янялі яго. Ён нецярпліва ды паспешліва лашчыў дзяўчыну. У пакоі лунаў сум, гаркава-непазбежны, самотна-прасветлены. Пяшчотна-кволая казка былога цяпла. Шамацела лісце…
Бажэна зняла прыліплы да жывата ліпавы лісцік.
– Паглядзі, дакраніся! Ён не трымае цяпло! Ён зноўку прахалодны… Як і не было нічога…