Вінусь стаў позна вяртацца па вечарах. Быццам баючыся страціць назаўсёды апошнія цёплыя дні, ён проста гуляў па восеньскім горадзе, сядзеў за не прыбранымі яшчэ столікамі ў парку. Знарок хадзіў па апалай лістоце, што глыбей, як дзеці, вымяраючы ў гумовых боціках летнія лужыны. Спрабаваў разгледзець зоры ў набрынялых сумам восеньскіх хмарах. I не хаваўся ад дажджу, што пачынаў аплятаць ужо горад сваёй павуцінай. Бажэна стамлялася чакаць, перастаючы верыць у ягоныя шпацыры з восенню. Неяк прастаяла ўвесь вечар ля вакна, трымаючыся рукамі за рамы, бы раскрыжаваная.
«Не-ча-кай-не-ча-кай-не…» – барабаніў дождж па падваконні.
– Навошта ты стукаеш, калі ўсё адно не хочаш увайсці?..
Бажэна ўзяла з падлакотніка крэсла Вінусеву майку, упала ў яе тварам.
– Такі родны пах… Ягоны. Гаркавы. Калі я далічу да ста і ён не прыйдзе, ён не кахае мяне… – Дзяўчына заплюшчыла вочы (сорак шэсць…), уяўляючы, што ён ужо ля пад’езда (шэсцьдзясят шэсць), вось чакае ліфт (восемдзясят), выходзіць, дастае ключы… – Сто!!! – Бажэна зрываецца з канапы да дзвярэй, расчыняе – анікога. Бярэ куртку ды выходзіць. – Сыду!
«Сы – расчыняцца дзверы. Ду – пракаўтне мяне пустата…»
«Сы-ду-сы-ду-сы…» – калоціцца сэрца.
«Сы-ду-сы-ду-сы-ду» – усё хутчэй адгукаюцца прыступкі на паспешлівыя крокі.
Бажэне скрозь празрысты парасон чамусьці здалося, што ў яго вакне гарыць святло. Радасна спынілася. Пералічыла пальчыкам паверхі – чорнае. Аблічылася…
Вінусь павесіў на дзверцы шафы ў вітальні мокрую ад дажджу куртку. Калі нёс кубачак кавы ў пакой, з кішэні выскачыў кот. Ён увесь – ад хваста і да вушэй – быў сонечна-жоўтым, быццам кураня. Аб былым Апострафе нагадваў адно чырвоны вялікі нос.
– Што гэта з табою? – запытаўся хлопец.
– Хо-хо-у! Я пакемон Пікачу! Як ты лічыш, Вінсэнты, ці спадабаюся я дзецям?
– Чаму ты раптам клапоцішся?
– Кожны раней ці пазней павінны клапаціцца пра будучыню! – падняў указальны палец уверх. – А ты ведаеш заруку лепшай будучыні?
Вінусь адмоўна пакруціў галавой.
– Дзесяцігадзінны працоўны дзень, плюс танныя «ножкі Буша», плюс пакеманізацыя ўсёй краіны!
Вінусь доўга не здымаў слухаўку, уключыўся аўтаадказчык.
– Вінусь, я не люблю казаць у пустату, але калі ты мяне чуеш, то ў мяне да цябе нешта вельмі важнае, будзь заўтра дома, калі ласка!
Ён схапіў трубку, але ў ёй ужо караценька пікалі гудкі. Ператэлефаноўваць не хацелася.
Гэты адрас падказала ёй сяброўка. Заўважыла, што Бажэна пачала паліць цыгарэту за цыгарэтай, сядзела нязвыкла сумная, часцей прасіла перапісаць канспекты, хоць на лекцыях прысутнічала. Усе апошнія старонкі яе сшыткаў былі спісаныя вершамі ды «Вінусь, Вінусь, Вінусь…» чыталася ледзь не ў кожнай клетачцы. Таксама там месціліся адна на адну дзявочыя гадалкі – на дзень тыдня, намаляваныя карты – на туза (на каханне), вялікі рамонак з няроўнымі пялёсткамі – любіць – не любіць, плюне – пацалуе… Калі варажба абяцала добры дзень ды каханне, Бажэна крыху супакойвалася, пачынала нават нешта занатоўваць за выкладчыкам.
– Бачу, не ладзіцца ў цябе, – падышла на перапынку да яе сяброўка. – Не хочаш – не расказвай, схадзі па гэтым адрасе, мо дапаможа.
Моцна хвалюючыся, бы на іспыце, націснула на кнопку званка.
Адчыніў мужчына ва ўзросце.
– Дзень добры, вы запісаныя?
Бажэна сцвярджальна хітнула галавой.
– Спадарыня Марыя вас прыме, пачакайце, калі ласка.
У маленькай вітальні на лаве сядзела пажылая жанчына ў чорнай хусцінцы. Павіталася з Бажэнай.
– А ў цябе што за гора, маладзенечкая ды прыгожая, вой-вой, – паківала галавою. – Няўжо такую можна не кахаць? А мо хвароба ў цябе якая?
Дзяўчыне не хацелася ні аб чым гаварыць, яна пачувалася вельмі няёмка.