«Узяць акадэмку! Ён не зможа адмовіцца ад дзіцяці! Мы пабярэмся! Ну вядома ж! Ён будзе рады… А калі не? Бацькам пакуль не скажу… Даведаюся пра акадэмічны адпачынак… А калі ён не схоча? Аборт?»
Зноў дастала накіраванне.
«Як я магу распараджацца чыімсьці жыццём? Тым больш самай блізкай, МАЁЙ істоткі? О Божа! Да гэтага варта было падрыхтавацца… Усё! Трэба, каб ён даведаўся!»
«Што-ра-біць-што-ра-біць…» – калацілася сэрца.
– Чым дапамагчы прыгажуні? – запытаўся сімпатычны хлопец. – Падвязу куды трэба!
– Дзякуй, на жаль, вы мне не дапаможаце, – уздыхнула дзяўчына.
Бажэна не пайшла на заняткі, паехала да яго, каб заспець зранку. Дрыготкай рукой пазваніла ў дзверы. Вінусь выйшаў заспаны.
– Што за важнасць? Гэтак рана… – пазяхнуў.
Дзяўчына прайшла ў пакой, прысела на непрыбраную пасцель. Круцячы пярсцёнкі на пальчыках, скорагаворкай выдыхнула:
– Унасбудзедзіця.
– Што?
– У нас будзе дзіця. Я была ў доктара… – аблізала перасохлыя вусны.
– Як дзіця? – вочы Вінуся забегалі, ён пачаў нярвова церці кончык носа. – Ад мяне не магло, – выпаліў першае, што трапілася на язык, запаліў, прагна зацягнуўшыся цыгарэтай.
– Ты што? – заплакала Бажэна.
– Табе ж вучыцца трэба… З грашыма і машынай я дапамагу, – палез у партманет, дастаў даляры. – Вазьмі колькі трэба.
Бажэну перасмыкнула.
– Шчодра аплочанае забойства! – крыва пасміхнулася.
Ён раптам паўстаў такім жаласным, яе ганарлівы, стройны каханак. Нейкі згорблены. Сівізна ў чорных валасах, спушчаныя штаны, прашмуляны тапак.
«Так і не падаравала яму новыя, – чамусьці падумалася. – Нос. У яго пачырванеў нос».
I гэтыя недарэчныя паперкі ў руках, нават з нейкай ліслівасцю да яе.
Слёзы неяк раптоўна высахлі, усё унутры падабралася, сціснулася, зрабілася сцішна.
– Што ж, нічога іншага я і не чакала. Мы сыдзем з твайго жыцця. Не хвалюйся, – гаварыла выразна, нязвыкла спакойна. – Ты з жорсткасцю дзіцяці адрываеш матылю крылцы і бязмежна шчыра здзіўляешся, што ён не можа ляцець… Неяк я прачнулася сярод ночы, паклікала цябе і не знайшла. А ці ёсць ты? Які ты на самай справе? Я зусім цябе не ведаю. Ты хаваешся ў абалонкі сваіх герояў, пражываеш іх жыцці, даючы на водкуп сваё. Аскетызм і разгул, цынізм і чуллівасць – амплітуда жыцця. Я не магу… не паспяваю… Прабач…
Ляпнулі ўваходныя дзверы.
Вінусь схаваў грошы ў партманет.
«О Божа! Што я нарабіў? Калі яна што зробіць з сабою?!»
Пабег да дзвярэй, потым згледзеў, што ў тапках, стаў пераабувацца, заўважыў, што без майкі. Палез у шафу, дастаў тэніску. Шпурнуў са злосці на падлогу.
– Хай, хай ляціць, шалёная! Я прапанаваў дапамогу! Чаму я павінны ахвяраваць сваім жыццём?
Раптам самому зрабілася прыкра ад недарэчных апраўданняў. Занудзіла, зрабілася горка ў роце.
– Што вы ўсе гледзіцё на мяне??? – закрычаў, стоячы сярод пакоя, узняўшы рукі ўгару. – Так!!! Такі я!!! Чорт з вамі з усімі! Не чапайце мяне!!! Адлезце ўсе!!! Чуеце?!!
Са злосцю адкаркаваў пляшку гарэлкі, стаў піць проста з гарла.
Бажэна не памятала, як апынулася чамусьці ў паліклініцы.
– Вы на вакуум? – запыталася ў яе нейкая дзяўчына.
Бажэна паглядзела скрозь яе.
З кабінета пад рукі медсястра і жанчына, відаць маці, вывелі збялелае дзяўчо.
– Лепш бы я здохла!!! Лепш бы здохла!!! Чым такое!!! – крычала на ўсю паліклініку дзяўчына. – Мамачка-а-а!!! Што ж ты нарабіла са мною?!! Ненавіджу цябе-е-е!!! – вырывалася з рук жанчыны.
Бажэна выбегла на вуліцу. Хутка-хутка пайшла прэч. Намацала ў кішэні паперку – накіраванне. Ірвала яго на дробныя-дробныя шматкі ідучы. Яе калаціла, шалёна стукалі зубы. Бажэна пачула адно адчайны віскат тармазоў машыны, дзікі рып шынаў па мокрым асфальце…
Вінусь сядзеў у нейкім бары ды тупа напіваўся, заядаючы гарэлку толькі лімонам.
– Навошта вам столькі лімонаў? – запыталася рудавалосая, з рабацінкамі, задзірлівая дзяўчына. – Твар у вас і так не свеціцца шчасцем!
Вінусь паглядзеў на яе спадылба, азвярэла жуючы лімон. Дастаў грошы, моўчкі паклаў перад дзяўчынай.
– Гэта мне? – спалохана-ўзрадавана запыталася.
Хлопец неадрыўна ўтаропіўся ў яе.
– Я куплю сабе што-небудзь? – баязліва сказала. – Так?
Вінусь маўчаў, рэзка рухаючы сківіцамі, быццам ненавідзячы ўсе лімоны на свеце.
– Толькі гэта… Я не прастытутка…
– А мне насраць! – рыкнуў ёй у твар, падняўся ды выйшаў на вуліцу.
У пераходзе метро хаваліся ад дажджу бамжы. Яна, са спітым тварам, высахлая, у абавязковай вязанай шапачцы, дранай бэзавай куртцы з «Дзіцячага свету», старых, савецкага выпуску кедах. Ён, зарослы, у зацяганай світцы, зашмальцаваных нагавіцах, у барвовых лакавых пантофлях з адарванай падэшвай, падвязанай скручанай у стужку анучкай. Пальцамі, што вытыркаліся з вязанай пальчаткі, яна лічыла грошы.
– Усё адно не хапае!
– Ці не падасцё на хлеб?! – звярнулася да Вінуся.
Ён выграб з партманета астатнія даляры і шыбануў «салодкай парачцы». Сплюнуў ды пайшоў. Пачуў за спінай нейкае вожканне, сапенне, глухія ўдары.
– Аддай! – патрабаваў мужчынскі голас.
– Лю-ю-юдцы!!! Ратуйце-е-е!!! Забіваюць!!! – пранізлівы жаночы.